Wie verdwijnt er als je jezelf zachter maakt?

Vandaag betrapte ik mezelf. Ik schreef een nieuwsbrief over vrouwen die zich aanpassen. En ondertussen bleef ik schaven. Een woord zachter. Een zin netter. Nog een versie. Coño! Daar zat ik het gewoon zelf te doen. Nou ja...
Ach...Ik weet hoe makkelijk het gaat. Je hebt iets te zeggen, maar voordat het naar buiten mag, moet het langs een hele commissie in je hoofd. Is dit wel aardig? vraagt het brave meisje in jou. Niet te stellig? hoor je jouw moeder zeggen. Wat zullen ze niet denken? zegt jouw innerlijke criticus.
Gekmakend! Uiteindelijk staat er weer een keurige zin waar niemand bezwaar tegen kan hebben. Alleen was dat niet helemaal wat je wilde zeggen. Het voelt niet zoals jij wilde. Zoveel vrouwen hebben geleerd zichtbaar te zijn op een manier die prettig blijft voor anderen. Charmant, toegankelijk, soepel, geruststellend. Smile!
Ik heb het hier niet over grofgebekt overal je mening verkondigen. Of je boosheid uiten met scheldwoorden. Nee, ik heb het over dat net-niet-moment. De manager die haar punt bewaart voor later. De vrouw die ziet dat de mooie functie weer naar een man gaat en zegt dat het prima is. De ondernemer die haar prijs noemt en er meteen een uitleg achteraan stuurt. Bijna een verontschuldiging. Glimlachen terwijl je van binnen kookt!
Dus... Ik bleef hangen bij dat woord: zachter.
Wat verdwijnt er wanneer je jezelf steeds een beetje zachter maakt? Je boosheid? Je scherpe blik? Je plezier? Jouw visie? Die brutale, speelse kant die heus wel iets te vertellen heeft, maar zelden mee mag naar een zakelijke afspraak?
Aanpassen maakt je niet ineens onecht. Je bent nog steeds jezelf. Alleen krijgt niet iedere kant van jou evenveel ruimte. Daarom heb ik zo weinig met ‘wees gewoon jezelf’. Alsof je even op een knop drukt. Jezelf zijn is weten wie je ongecorrigeerd bent. Spontaan zijn! Jouw verlangens serieus nemen. Jouw grenzen bewaken. Jouw dromen volgen.
Misschien weet je heel goed wat je vindt. Voel je precies waar je naartoe wilt. Maar zodra je het uitspreekt, kijk je toch even naar de ander. Mag dit? Blijven we dan nog goed met elkaar? Soms zit daar een oude regel onder. Doe maar rustig. Wees verstandig. Maak het niet moeilijk. Regels die ooit hielpen om erbij te horen en inmiddels ongevraagd meebeslissen over je bedrijf, je werk en je zichtbaarheid.
Wie heeft er eigenlijk redactierecht over jouw verhaal?
Die vraag stel ik mezelf ook wanneer ik met AI werk. Ik gebruik het graag. Ik schrijf, spreek gedachten in, laat me bevragen en stuur bij. Ik heb ideeën genoeg en vind het heerlijk om ermee te kunnen spelen. Maar...... ik bepaal wat blijft! Ik voel of alles nog echt is: in energie en in taalgebruik.
Een tekst kan heerlijk lopen en toch nergens meer naar smaken. Alles klopt. Alles is verzorgd. En ergens onderweg zijn de eigen woorden, de rare vergelijking en de zin die een beetje schuurt verdwenen. Ik wil kunnen proeven wie iets geschreven heeft. De mens achter haar verhaal tegenkomen. Iemand die ergens voor staat en iets ziet wat ik nog niet zag. Inspiratie! Echtheid! Energie!
Dat vraagt ook iets van degene die de tekst maakt. Durf je die eigen zin te laten staan? Ook als er een keuriger alternatief wordt aangeboden?
Beige. Vanille. Bah!
Als fotograaf kom ik die vraag in een andere vorm tegen. ‘Hoe moet ik staan?’ ‘Moet ik lachen?’ ‘Is het zo goed?’ Natuurlijk help ik je. Je hoeft voor mijn camera niet ineens te weten wat je met je handen moet. Maar ik kijk ook naar wat er tussen die vragen door gebeurt. Wanneer je even vergeet hoe je overkomt. Je schouder zakt. Je begint te vertellen. Je lacht om iets wat je zelf grappig vindt, of je kijkt me aan zonder die vriendelijke glimlach alvast klaar te zetten.
Ik blijk een zwak te hebben voor de seconde erna. Daar krijgt iets ruimte wat ik niet had kunnen verzinnen. Jouw eigen manier van aanwezig zijn. Dat wil ik vastleggen. Want je kunt een prachtige foto hebben waarop je jezelf toch mist. Net zoals je een verzorgde website kunt hebben die vooral vertelt hoe professioneel je bent, terwijl jouw scherpte, lef en eigenzinnigheid nergens te vinden zijn.
Je woorden en beelden vertellen al een verhaal voordat iemand je ontmoet. De vraag is of jij daar nog in past. Of luistert dat verhaal nog steeds naar wat netjes was? Naar wat verstandig leek. Naar wat anderen makkelijk konden begrijpen. Met de stroming meegaan. Want je wil niet uit verbinding raken.
Je bent niet te veel. Je bent te lang vertaald.
Misschien ben je inmiddels verder. Heb je meer te zeggen, meer ervaring, meer zin om ruimte in te nemen. En laat je buitenkant nog steeds die ingetogen versie zien die vooral niemand voor het hoofd wilde stoten. Dan voel je die trekkracht... je hoort weer de stem van je manager, klant of coach. Terwijl daar in jou jouw echtheid zit, waar andere mensen ook naar verlangen. Die willen graag juist wel jouw visie horen, jouw woorden proeven, jouw passie voelen. Jou zien in alles wie je bent...
Daar begint voor mij FENIX.
We onderzoeken welke plek jij wilt innemen en welke oude regels nog met je meeschrijven. We maken concreet waar jij voor staat, voor wie je wilt werken en wat je te brengen hebt. Dat vertalen we naar je positionering, je taal, je keuzes en editorial fotografie.
Van binnen naar buiten naar beeld.
Daar herrijst de FENIX weer. Vijf maanden werken we één op één aan een merk waarin ook jouw scherpte, vrijheid en vakmanschap zichtbaar mogen zijn. FENIX is een verschijningstraject: personal branding van binnen naar buiten naar beeld. We halen alle sluiers af. We geven woorden en ritme aan jouw visie, verlangens en ambitie. Dat vertalen we ook naar passende beelden waarin jij echt verschijnt. Zodat jij jouw plek inneemt als de ondernemer of manager die jij wilt zijn.
Voel je dat dit over jou gaat? Stuur mij een bericht. Dan ontvang je de opzet en de investering en kijken we samen of het past. En stel jezelf ondertussen eens deze vraag:
Wat zou er zichtbaar worden als je jouw eerste, eerlijke versie niet meteen zachter maakte?
Liefs, Mari

Opmerkingen